Ik voel me aan het einde van de dag steeds vaker hulpeloos en moedeloos. Is dit een gevolg van de ziekte van parkinson? Van een tekort aan dopamine, de motivatie drug? Of ben ik moegestreden in mijn persoonlijke en sociale strijd? Begin ik alles wat ik doe te relativeren? Of nader ik het verstilde moment tussen leven en dood? Het moment waarop je jezelf ten volle bewust bent van het niet te vermijden lijden in het leven. Het moment dat komt en gaat.
Categorie: voelen
Waarom spreek ik hen er niet op aan?
Ik erger me aan mensen die zich niet verantwoordelijk voelen voor de gevolgen
van hun standpunten en gedrag. Die de schuld bij anderen leggen. Die ervan uitgaan dat niet zij, maar de ander zich zou moeten schamen.
In hun verhaal zijn zij het slachtoffer. De ander is agressief, dom, pathetisch. Sommigen menen zelfs dat zij zich niet hoeven te verantwoorden. Zij voelen zich superieur door hun afkomst, macht of rijkdom.
En toch spreek ik hen er nog maar zelden op aan. Waarom eigenlijk niet? Ben ik moe gestreden in mijn pleidooi voor zelfreflectie? Of denk ik dat zo’n pleidooi zinloos is geworden nu het gebrek aan zelfreflectie steeds vaker de weg vrijmaakt voor narcistische heersers.
Of speelt er nog iets anders? Misschien de gedachte dat ik met mijn pleidooi aan de verkeerde kant van de geschiedenis sta. Een kant waar zelfs pleiten voor zelfreflectie een prijs heeft.
hoe ik reageer als ik een klacht heb
Op mij is het gezegde van toepassing ‘Klanten klagen niet, ze blijven weg.’ Ik reageer eigenlijk alleen wanneer ik word geconfronteerd met grote financiële gevolgen, afspraken die niet worden nagekomen en machtsmisbruik. Ik reageer niet direct. Ik probeer eerst grip te krijgen op de woede die in me is opgewekt.
In het krachtveld van beheerste woede floreert vervolgens mijn tactisch denkvermogen. De confrontatie ga ik aan onder het motto ‘Je kunt oorlog met me krijgen, maar ik bepaal het moment, de plaats en de wapens.’ Ik ga bijvoorbeeld niet de strijd met je aan op het moment dat je jezelf sterk waant door omstanders.
Dit alles vrijwaart me niet van onzekerheid en angst op het moment dat ik moet handelen. Ik herinner me wat ik ooit deed toen ik me onzeker voelde. Ik zag de angst in de ogen, liet verleden en toekomst los en handelde ‘cool and clean’. Niet vanuit woede of angst, maar vanuit de vanzelfsprekendheid van oorzaak en gevolg.
Zie ook:
conflicten
in de ogen en onder ogen zien
rechtvaardigheidsgevoel
zo voel ik dat
wraakgevoel
de keizer, Rutte en Amerika
pluk de dag
helemaal één zijn
Wij zijn sociale dieren, willen ons met andere mensen verbonden voelen. Om dit te realiseren denken we dat contacten interactief moeten zijn. Wanneer dit niet het geval is, voelen we ons eenzaam. De betekenis van eenzaam is ‘zonder gezelschap, alleen’. We voelen ons allemaal wel eens alleen, zelfs wanneer we een interactieve band met iemand hebben. Het gevoel van alleen zijn is geen bedreiging maar een kans. De letterlijke betekenis van het woord alleen is ‘helemaal één’. In het alleen zijn ontdek je de diepere laag van verbondenheid, het gevoel van helemaal één zijn met alles en iedereen.
Waarom we in handen vallen van dictators.
Wanneer je een autocraat steunt die zichzelf boven de wet plaatst, immoreel gedrag vertoont, corrupt handelt, leugens verspreidt en angst en haat zaait, dan is de kans groot dat de autocraat een dictator wordt.
Wat een kans was, wordt realiteit zodra we het gedrag van de autocraat beginnen te bagatelliseren. Bijvoorbeeld met dooddoeners als: ‘Alle politici zijn immoreel en corrupt. Waarom zou je er dan bij hem een punt van maken?’ of met ogenschijnlijk doorleefde slogans als: ‘No pain, no gain.’
Dergelijke vormen van rationele gemakzucht vinden hun wortels in een gebrek aan zelfreflectie. Het niet herkennen en erkennen van de motieven en behoeften achter je steun voor de autocraat, zoals: hebzucht, machtslust, angst, woede, haat, wraak, wrok en het gevoel miskend of superieur te zijn.
Zie ook:
goedgelovige democraten
van gemakzucht naar angst
kuddedieren
nood leert bidden
geboren volgers
mijn gevoel zegt me ..
verborgen achter ..
in de ogen en onder ogen zien
Glijden we af naar een autocratie?
instinct
Vaak weet ik ergens wel dat er een probleem is, maar dringt het niet echt tot me door. Het zet me niet in beweging. Zo wist ik dat de bezochte links op mijn website niet goed te lezen waren maar ik deed er niets aan. Dacht ik ‘het is zoals het is, ik kan het toch niet veranderen’? Of was het feit dat ik op de hoogte was van het probleem een teken van waakzaamheid en wachtte ik op een reactie van mijn instinct? Ging het bij mij zoals bij de antilope die een leeuw ziet maar blijft grazen totdat haar instinct ingrijpt? Was dit misschien ook de reden waarom sommigen zwegen toen de politieke kaarten werden geschud ten gunste van autocraten? Nu ik hierover nadenk krijg ik begrip voor hun zwijgen. Wanneer we verstandelijk iets niet in de hand hebben, vallen we terug op ons instinct. Op de innerlijke aandrift om te vechten, te vluchten of steun en bescherming te zoeken bij de groep.
Zie ook:
onderbuikgevoel
intuïtie
herfstdraden in mijn hoofd
Ben ik eigenlijk wel een doorzetter?
betekenis concept
genocide
zelfgenoegzaam
driften
Ik merk dat ik de neiging heb om de lichamelijke gevolgen van mijn ziekte te overdrijven. Het doet me denken aan kinderen die, wanneer ze tijdens een wandeling moe zijn, overdreven zuchten en kreunen. Alsof ze willen zeggen ‘Help me! Ik kan niet meer! Zie je niet hoe zwaar ik het heb!?’ Terwijl ik dit beeld laat bezinken, denk ik aan voetballers die hun pijn overdrijven nadat ze door een tegenstander ten val zijn gebracht. Het is alsof ze de scheidsrechter ervan willen overtuigen dat er een overtreding heeft plaats gevonden. De beelden blijven komen. Ik denk aan rechters die tijdens een zitting overdreven emotionele verklaringen moeten aanhoren. Ik denk aan het werkwoord drijven en de betekenis van driften, de rijtechniek waarbij je een auto zijdelings door een bocht stuurt door overstuur op te wekken. De stroom beelden komt tot stilstand. Er welt een vraag in me op. ‘Waar komt de wens om mijn klachten te overdrijven vandaan?’ Wil ik anderen overtuigen dat ik echt ziek ben en klachten heb? Zoek ik medelijden? Voel ik me wanhopig en kwaad over mijn ziekte en hoop ik dat er iemand is die me kan helpen? Of speel ik een spelletje met mezelf waarbij ik de grens van het lijden verken door er emotioneel druk op uit te oefenen, te driften?
Zie ook:
emotionele chantage
grensoverschrijdend gedrag
familie
zielig
emotioneel zelfonderzoek